بالاخره دایی هم رفت

حرفهای زیادی در این مورد در این چند روز زده شده اما فقط یک نکته باقی مونده که دوست دارم به خودم بگم

فاصله عرش تا فرش برای خدا چیزی نیست

چطور دایی با اون محبوبیت جهانی و میزان طرفداری که در ایران داشت با کبر و غرور بیجا و لجبازی بیش از حد کاخ زیبایی که در اذهان ساخته بود را خراب کرد !

خدا خودش جای حق نشسته و میدونه که چه باید بکنه و چطور کسی را که سمبل تلاش بود را به بالا میبره و چطور در مدت کمی بر اثر ... اونو به زیر میکشه این نشاندهنده اینه که در زندگیمون هیچ وقت دچار خودبرتربینی و خودبزرگ بینی نشیم این زندگی دنیوی ارزش چنین تفکراتی را نداره

امسال تصمیم گرفتم که تلاشمو در این جهت انجام بدم و همه چیزو به خودش بسژارم و توکل به او داشته باشم که هرچه صلاح بدونه همون میشه و این چنین میشه ارامش را کسب کرد و به مفهوم اون ایه شریف رسید  که میگه "با یاد خدا قلبها آرام میشه"

خدایا مارا به حال خودمون رها نکن