امید به کایزن

در انتهای حیات ما بدین سنجیده نخواهیم شد که:
چه مدرک دانشگاهی دریافت کرده ایم
چه مقدار از مادیات دنیا برای خود اندوخته ایم
چه کارهای بزرگی انجام داده ایم

سنجش ما بر این اساس خواهد بود که:
من تشنه بودم و تو مرا سیراب کردی
من عریان بودم و تو مرا پوشاندی
من بی خانمان بودم و تو مرا اسکان دادی

تشنه.نه فقط تشنه آب بلکه تشنه محبت
عریان.نه فقط از برای لباس بلکه عریان از عزت و احترام
بی خانمان. ولی نه تنها در طلب خانه ای از خشت بلکه به سبب خروج از عوالم انسانی